Hemelse column -3-
Een Rotterdammer in Amsterdam...
Door: Robert Engel, mei 2009
Een beetje stad heeft een fatsoenlijke brug. Amsterdam heeft er geen. Rotterdam heeft er zelfs vier. De Van Brienenoordbrug, de Erasmusbrug, de Willemsbrug en een oude spoorbrug die De Hef heet. Amsterdam waant zich een beetje stad maar heeft geen fatsoenlijke brug. Dat vormt een tegenstelling met de mensen die er wonen.Want Rotterdam is de stad van doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. De bewoners kleden zich het liefst onopvallend. Kiezen ze voor opvallende kleding, dan kiezen ze allemaal hetzelfde. En in de stad doen ze het liefst ongezellig. Want zo zijn Rotterdammers. Met bruggen is dat anders. Toen er jaren geleden een heuse spoortunnel onder de Maas moest komen was de hele havenstad in rep en roer. Want spoorbrug De Hef zou worden afgebroken en kom je aan een brug, dan kom je aan een Rotterdammer. Na veel gedoe werd besloten om De Hef niet af te breken. Men liet er voor de allerlaatste keer een stoomtrein overheen rijden, waarna de brug voor eeuwig open bleef staan. Tienduizenden Rotterdammers verzamelden zich en pinkten onder het geluid van de stervende stoomfluit een traantje weg.
Toen er een tweede verbinding tussen noord en zuid moest komen omdat de Willemsbrug het verkeer niet meer aankon bemoeide de hele stad zich ermee. Een brug is voor de Rotterdammers nu eenmaal meer dan een manier om aan de overkant te komen. Een brug voegt kleur toe aan de identiteit van de havenstedeling, kleur die men weigert aan zichzelf te geven. Men koos voor de Zwaan, een hypermoderne hangbrug met gebogen hals. En trots dat men is op dat ding.
In Amsterdam heeft men een fraaie waterpartij. Het IJ. Daar moet een brug overheen, weet elke weldenkende Rotterdammer. Amsterdammers weten dat dus niet. Want de Amsterdammer kleedt zich opvallend en waant zich anders dan anderen. De Amsterdammer doet gezellig in de stad. De Amsterdammer schreeuwt van de daken dat hun stad de stad van Nederland is maar daar laten ze het bij. Amsterdam heeft grachten, eeuwenoude vaarwegen die tegenwoordig niets anders doen dan het wegverkeer dwarszitten. De Amsterdammer duikt het liefst onder het water in een gedrocht als de IJtunnel dan trots te zijn op een brug. Of de Amsterdammer staat boeiend te doen op een pontje over het IJ. En dat is niet veel moderner dan de trekschuit. Zelfs de prestigieuze Noord-Zuid lijn blijkt een lange tunnel. Dat is dom. Want de Rotterdammer weet dat als die lijn op een brug werd gebouwd er niks aan de hand was. Dan stond de Vijzelstraat nog in het lood, waren de budgetten niet overschreden en had de wethouder nog op zijn zetel gezeten.
De Rotterdammer wil graag het weinige houden wat hij nog heeft. Het hart is uit de stad geslagen door het bombardement in de prille Wereldoorlog. En als men bouwt, dan wil men laten zien dat men dat kan. Dan moet het mooi zijn. De Amsterdammer is verwend. Verwend door de grachten en de oude panden. De Amsterdammer is het slachtoffer van zijn eigen arrogantie. Want een stad heeft een fatsoenlijke brug nodig om ook een beetje stad te zijn.
Robert Engel is hoofdredacteur van endandit.nl, heeft een eigen weblog lucaswashier.nl, schreef over sport voor 925.nl en schrijft over sport voor DeJaap.nl.