Hemelse column -6-
Een Rotterdammer in Amsterdam...
Door: Robert Engel, juni 2009
Ik heb mijn oude racefiets uit het vet gehaald. Het ding is negentien jaar oud en is stille getuige van een tijd dat ik nog jong en atletisch was. Ik reed met het ding Luik Bastenaken Luik. En dan spreek ik 275 kilometer door de Ardennen over legendarische hellingen. Dat was vroeger.
Ik probeerde de fiets vorig jaar via Marktplaats te verkopen en kreeg mail in de box van lieden die zich afvroegen of ik helemaal achterlijk geworden was. Zo?n antieke fiets voor 150 euro kon helemaal niet. Dus ik heb het monument van een vorig leven in ere hersteld en heb hem mee naar Amsterdam genomen. Beter een heldendood voor de fiets dan langzaam afsterven in een schuurtje onder de rook van Rotterdam. Want daar stond hij. Bij mijn ouders te wachten op betere tijden.
Dan blijkt dat het een vak apart is om in Amsterdam op de pedalen te staan. Snelheid is het probleem niet. Zelfs met een fiets die negentien jaar geleden hypermodern was ben ik iedereen te snel af. Snelheid is best lekker, maar in deze stad levensgevaarlijk. Amsterdam is een totale jungle als het gaat om fietsen. Op drukke punten als bij het Centraal Station, De Dam, de grote pleinen en De Munt is het een compleet gekkenhuis. Uit elke hoek komen ze. Fietsers. Voetgangers. Auto?s. Ambulances. Kinderen. Trams. Taxi?s. Zwervers. Ontheemden. En alcoholisten. Probeer daar maar eens tussendoor te komen.
Ik fietste midden in de nacht over de wallen. Alsof ik in Salou was verzeild. Alleen de hoeren stonden hier achter de ramen en kosten geld, terwijl je ze in Spanje gratis en voor niks oppikt in de vorm van dronken meisjes.
Toch lukt het fietsen vrij redelijk. Een beetje schelden hier, wat roepen daar en een middelvinger opsteken voor als ze je niet horen. Af en toe de berm induiken of de stoep op sturen scheelt ook een stuk, ter voorkoming van ongelukken en andere malaise.
Naast al het ongemak heeft de fiets ook zijn voordelen. Op de een of andere manier hoor ik er helemaal bij als ik op het zadel zit. Ik hoor de geluiden van de stad, adem de lucht in en zie de stad zich aan mij voorbij trekken. Ik maak er deel van uit, ik voel dat ik leef. Anders dan in Rotterdam. Daar is fietsen gewoon fietsen. Op een fietspad. Doodstil en er rustig. Keurig netjes ook. Maar dat kunnen we niet anders verwachten van een stad waar straks de grootste partij PVV heet.
Robert Engel is hoofdredacteur van endandit.nl, heeft een eigen weblog lucaswashier.nl, schreef over sport voor 925.nl en schrijft over sport voor DeJaap.nl.
